Bazı çocuklar bir gün konuşmayı bırakır.
Arkadaşlık etmeyi, soru sormayı, oyun kurmayı bırakır.
Kalabalığın ortasında görünürken bile görünmemeyi seçer.
Bu bir tercih değil; ruhsal bir kapanmadır.

Akran zorbalığı, tek basına fiziksel şiddet değildir.
Bazı cümleler, tek bir bakış ya da dışlayıcı bir sessizlik; çocuğun enerji alanını kesintiye uğratabilir.
Ve o kesinti, sistemde bir yankı yaratır:
“Güvende değilim. Anlaşılmayacağım. İçerisi daha güvenli.”

Zorbalığa maruz kalan çocuk, dünyanın genelinden geri çekilir.
Bu geri çekilme sadece davranışsal değil;enerjik bir merkez kaymasıdır.
Çocuk artık kendi içinde yaşar.
Sistemi kapanır, radarlarını kapatır, dış frekansla temasını keser.

Bu durumdaki çocuklarda sıkça görülen belirtiler:

– Aniden içine kapanma, konuşmayı azaltma
– Önceden keyif aldığı şeylere ilgisini yitirme
– Okula gitmek istememe, arkadaş ortamlarından kaçınma
– Sürekli karın ağrısı, mide bulantısı gibi bedensel bahaneler üretme
– Göz temasını kaybetme, sessizleşme, “boğukluk” hali
– Rüyalarda kaçma, düşmeler, suskun varlıklar görme
– İç dünyasında fırtınalar varken dışarıda donuk görünme

Bu tablo bir semptom değil;
çocuğun aurik alanına yapılan bir saldırının ardından sistemin kendini koruma refleksidir.

Bu çocuklar, yaşadıkları incinmeyi kelimeye dökemezler.
Çünkü duyulmayacağını öğrenmişlerdir.
Bu yüzden duygularını içeride bir odada saklarlar.
Ve kapıyı içeriden kilitlerler.
Oraya artık ne öğretmen ulaşabilir, ne ebeveyn, ne de oyun.

BU KATEGORİ NEYİ ŞİFALANDIRIR?

1. Ruhsal Alanın Onarımı:
Zorbalıkla sarsılmış enerji alanı yeniden inşa edilir.
Çocuğun iç dünyasıyla dış dünya arasındaki geçit, nazikçe açılır.

2. Güven Kodunun Yeniden Yazılması:
Dünya artık tehdit değil.
İnsanlar artık düşman değil.
Çocuğun sistemine bu hakikat titreşimle yeniden tanımlanır.

3. Görülme İsteğiyle Temas Kurar:
Zorbalık sonrası en büyük ihtiyaç: yeniden görülmek ve fark edilmeden fark edilmemektir.
Bu alan çocuğun görünme isteğini bastırmaz; ona güvenli bir alan açar.

4. Sessiz İsyanı Duyar:
Çocuk dışarıya konuşmuyor olabilir, ama içeride sesler yankılanıyordur.
Bu kategori o sesi duyar.
Sadece çocuk konuşana kadar beklemez; o konuşmadan da anlar.

5. Ruhsal Radarları Dengeye Alır:
Zorbalığa uğrayan çocukların çoğu yüksek empattır.
Söylenmeyeni duyar, görülmeyeni hisseder.
Bu hassas radarlar çok açık kaldığında sistem kapanır.
Bu çalışma o radarları yeniden ayarlar, çocuğu sadece kendine döndürür.

Akran zorbalığı, çocuğun sisteminde bir “kırılma noktası” yaratır.
Bu kırılma eğer zamanında onarılmazsa, çocuk büyür;ama ruhunun bir kısmı o sınıfın kapısında, o bahçede, o bakışın donduğu anda kalır.
İçerideki o çocuk, yıllarca orada bekler.
Bu şifa alanı, gidip o çocuğu alır.
Ona şunu söyler:

“Artık yalnız değilsin.
Geri çekilmen savunmaydı.
Şimdi sana yeniden güven kurmayı öğreteceğiz.
Ve artık o iç odadan çıkma vaktin geldi.”

AKRAN ZORBALIĞI

DUMORTİERİT ÇOCUK BİLEKLİK

AKRAN ZORBALIĞI SONRASI İÇE ÇEKİLME